خداوند گفت ...

  خداوند گفت: دیگر پیامبری نخواهم فرستاد، ازآن گونه که شما انتظار دارید، اما جهان هرگز بی پیامبر نخواهد ماند و آن گاه پرنده ای را به رسالت مبعوث کرد. پرنده آوازی خواند که در هر نغمه اش خدا بود، عده ای به او گرویدند و ایمان آوردند.

و خدا گفت اگر بدانید، حتی با آواز پرنده ای می توان رستگار شد.

  خداوند رسولی از آسمان فرستاد، باران، نام او بود. آنگاه که باران، باریدن گرفت، آنان که اشک را می شناختند، رسالت او را دریافتند، پس بی درنگ توبه کردند و روحشان را زیر بارش بی دریغ خدا شستند.

خدا گفت: اگر بدانید، با رسول باران هم می توان به پاکی رسید.

  خداوند پیغام بر باد را فرستاد، تا روزی بیم دهد و روزی بشارت. روزی توفان شد و روزی نسیم، و آنان که پیام او را فهمیدند، روزی در خوف و روزی در رجا زیستند.

خدت گفت: آن که خبر باد را می فهمد، قلبش در بیم و امید می لرزد و قلب مومن این چنین است.

  خدا گلی را از خاک برانگیخت، تا معاد را معنا کند، و گل چنان از رستاخیز گفت که از آن پس هر مومنی که گلی را دید، رستاخیز را به یاد آورد.

خدا گفت: اگر بفهمید، با گلی قیامت خواهد شد.

  خدا یکی از هزار نامش را به دریا گفت.دریا بی درنگ قیام کرد و سپس چنان به سجده افتاد که هیچ از هزار موج او باقی نماند، مردم تماشا می کردند، عده ای پیام دریا را دریافت دانستند، پس قیام کردند و چنان به سجده افتادند که هیچ از آنها باقی نماند.

خدا گفت: آن که به پیامبر آب ما اقتدا کند، به بهشت خواهد رفت.

  و به یاد دارم که فرشته ای به من گفت: جهان آکنده از فرستاده و پیامبر و مرسل است، اما همیشه کافری هست تا باران را انکار کند و با گل بجنگد، یا پرنده را دروغگو بخواند و باد را مجنون و دریا را ساحر.  

                                                                                    «عرفان نظر اهاری»    

  عظمت در یکنواختیِ حرکت نیست ٬

    در تداوم حرکت است

      در باقی ماندنِ میل به حرکت

        در ایمان به حرکت

                               و بازگشت به حرکت

این ما هستیم که باید به سراغ حوادث ناب و زیبا برویم

هیچ قله ای خود را به زیر پای هیچ کوهنوردی نمی کشاند

 بسیاری از راه ها را پیاده باید رفت ...

 سوارگان هرگز آنچه را که باید ببینند ٬ نمی بینند

 آرزوهایت را یاد داشت کن

 و بنویس لحظه لحظه های عمرت را

 خدا یادش نمی رود

 اما تو ...

 آری ٬ اما تو یادت می رود ...

 آنچه را که امروز داری

 آرزوی دیروزت بود

  تا چند می شود

  از آسمان برید ٬ افق را ...

  از ساقه ٬ برگ را ...

  از قلب ٬ عشق را ...

  از دل ٬ امید را ...

  رو تنم زخمه ٬ ولی...

  نه زخمه تبر

  رو تنم زخمه ٬ ولی...

  نه زخمه تیشه

  و نه زخمه تیر

  رو تنم زخمه...

  زخمه جنگه نابرابر با دست بی رحمه زمونه

  زخمه پیکاره نا برابر با تقدیر و سرنوشت

  زخمه جنگه بی رحمونه ی قدرت با عدالت

  زخمه مرگه انسانی که تو اون دوردست ها بی صدا می میره

  زخمه از دست دادنه عزیزانم ٬ توی کوچه پس کوچه های این شبه سیاه

  زخمه درده این فرهادکش ها

  و زخمه ....                                                «بوی باران(احمد) »

 مرده ام در کوچه های بی کسی

                                         سنگ قبرم را نمی سازد کسی

 سوختم  خاکسترم  را  باد  برد

                                        بهترین  یارم  مرا  از  یاد  برد

                                این پیکار است که نامش را زندگی گذاشته اند

          لازمه ی آن:          

آن دوردست ها...

آوایی بی صدا ، لرزه بر تمام وجودم می اندازد

آوایی که در سیاهی و خفگان شب

                                         از ترس و تشویش به خوابی عمیق فرو می رود

آن دوردست ها آوایی بی صدا ، با ایما و اشاره ، مرگ را

                                                                   به سوی خود روانه می بیند

بی سرانجام ، ندارد حتی امیدی که بگوید دردش را

                                                          درد دیدن و باور نکردن

آری...آن دور دست ها آوایی ما را می خواند...

                                                         آوای عاشقی که بی رحمانه  می میرد

و چه عاشقانه می رفت دل عاشق

 

ما چون ز دری پای کشیدیم ، کشیدیم

         امید ز هر کس که بریدیم ، بریدیم

دل که پرنده نیست چو برخواست نشیند

        از گوشه ی بامی که پریدیم ، پریدیم

  گلدان

  تابوت کوچکی ست

  که رویای بزرگ شدن را از درخت می گیرد

  نه چون درخت

  اسیر در خاک

  اندیشه ام را خواهم کشت

  در ذهن کوچه ام که

  کودکانش پاک در خاک بزرگ خواهند شد

  شاید

  آغاز یک درخت باشد

  روزی که گلدان ها

  به مرگ محکوم می شوند!!!

  بند بند جسم من

       شعله سوزانی ست

            که تن پاک تو را در تب آغوش خویش

                  تا برافروختگی.... نه

                          تا خودسوختگی خواهد برد

                                   فصل های عشق من

                            بهار سنگینی ست

                   که غم تلخ غروبِ فصل پاییز تو را

           تا ابد بر سر یک شاخه  سرسبز

   گره خواهد زد....

  در دادگاه عشق ،

  سوگندم قلبم بود و وکیلم دلم و حضار ،

  جمعی از عاشقان و دلسوختگان.

  قاضی نامم را بلند خواند و گناهم را

  دوست داشتن تو اعلام کرد و سپس محکوم شدم به

  تنهایی  و مرگ.

  کنار چوبه ی دار از من خواستند تا آخرین

  خواسته ام را بگویم و من گفتم که

  به تو بگویند:   

                " دوستت دارم برای همیشه "

                              هر چه باشی نازنین ، ایام خارت می کند

            هر چه باشی شیردل ، دنیا شکارت می کند

                                                            هر چه  باشی  خندان  میان  دیگران

                             عاقبت دست طبیعت ، بی رحمانه اشکبارت می کند

می روم... اما نمی پرسم  ز خویش

  ره کجا...

    منزل کجا...

      مقصود چیست...

         بوسه می بخشم ولی خود غافلم

            کین دل دیوانه را معبود کیست.........

جاده بی انتهاست  می دانم

مرگ هم سهم ماست ، می دانم

قسمت چشم های بارانی

گریه ای بی صداست ، می دانم

استادم با نگاه خود می گفت:

زندگی اشتباه است ، می دانم

یک نفر بی بهانه می گرید

در دلش جای پا است ، می دانم

یک نفر بی گناه می میرد

آه....او آشنا است ، می دانم

همسفر فکر رفتن ، اما دل

در غم جاده هاست ، می دانم

می سپارم تو را به آیینه

آیینه ای که بی ریاست ، می دانم

دردها بی سوال می ایند

به جرم نکرده می سوزیم ، میدانم

زندگی بی وفاست می دانم

زندگی بی وفاست ، می دانم

چند صباحی ست که گم شده ام در کوچه های خیال

و فکر می کنم به آمدنت

به ان روزی که غرق شکوفه ها می شوم

و به تمام خوبی ها پیوند می خورم

وقتی بیایی  زاده می شوم در بهار

و نفس هایم عطر گل های خیالت را خواهد گرفت

نمی دانم ان لحظه را چگونه وصف کنم

من منتظرم..........عاشقانه منتظرم

و هستی ام را با تو باور می کنم

طلوع کن از پشت خیال ها و خاطره ها...

                                                                              آری ، آری

                                                                                               زندگی زیباست ، زندگی آتش گهی

                                                    دیرینه پابرجاست ، گر بیفروزیش

                             شعله اش در هر کران پیداست

                                                            ورنه خاموش است و خاموشی

                                                                                                                            گناه ماست