برای این که خوب زندگی کنی

                         باید خودت را بالای زندگی نگاه داری

    پس بیاموز که همیشه بالا روی

                                     و

                                    بیاموز که همیشه به پایین نگاه کنی

                                                              " فردریش نیچه "

زندگی نیچه

او در ۱۵ اکتبر سال ۱۸۴۴ در روکن واقع در لایپزیک پروس به دنیا آمد. این روز مقارن بود با روز تولد فردریش ویلهلم چهارم که پادشاه وقت پروس بود. به یمن این مقارنت، پدر این کودک، که سالها معلم اعضای خاندان سلطنت بود، نام فرزند خود را فردریش ویلهلم گذاشت. نام خانوادگی او نیچه بود. خود او بعدها که بزرگ شد در یکی از کتابهایش گفته:

این مقارنت به هر حال به نفع من بود؛ زیرا در سراسر ایام کودکی روز تولد من با جشنی عمومی همراه بود.

پدر فردریش از کشیشان لوتری بود و اجداد مادری او نیز همگی کشیش بودند. فریدریش نیچه اولین ثمره ازدواج آنها بود. آنها دو فرزند دیگر نیز به دنیا می‌آورند: الیزابت و ژوزف. وقتی نیچه پنج سال داشت، پدرش بر اثر شکستگی جمجمه درگذشت و او به همراه مادر، خواهر، مادربزرگ و دو عمه اش زندگی کرد. این محیط زنانه و دیندارانه بعدها تأثیر عمیقی بر نیچه گذاشت. وی از چهار سالگی شروع به خواندن و نوشتن و در ۱۲ سالگی شروع به سرودن شعر کرد. نیچه در همان محل تولد به تحصیل پرداخت.

    در جست و جوی فرصت باش نه امنیت

       قایقی که در بندر لنگر انداخته ایمن است

           اما در همین زمان بخش زیرین آن به تدریج خواهد پوسید

«در کوهستان کوتاه ترین راه، از قله‌ای به قله دیگر است اما

        برای گذشتن از آن باید پاهای دراز داشت.»

                                                               <فردریش نیچه>

//بوی باران: منظور آقای نیچه از پاهای دراز ، اراده های استوار و فولادین است//

هدیه ای یافت نکردم که فدای تو کنم                                  

یک سبد عاطفه دارم ٬ همه ارزانی تو                                  

روز پدر(و بی اف) و میلاد باسعادت یگانه مظهر مردانگی مبارک

   می روم ٬ تا گم شوم چو یکی قطره اشک گرم

   در لابلای دامن شبرنگ زندگی

   می روم ٬ که در سیاهی یک گور بی نشان

   فارغ شوم ز کشمکش و جنگ زندگی

                                                    « فروغ فرخ زاد »

سلام بچه ها...امیدوارم خوب و خوش باشین...اخیرا یک موجود ٬ از سرزمینه بیچارگان و عقده ای ها پیدا شده که به اسمه من و سایر دوستان لینک به عکس ها و سایت های خفن میده...میخواستم بدونین که این لینک ها حتی اگه به اسمه من باشه ٬ ابدا از جانب من و وبلاگه بوی باران(پرواز در خیال) نمی باشد...با تشکر

 مشکل ما این نیست که برای شیرین کردن زندگی ٬ معجزه نمی کنیم

 مشکل ما این است که :

 همان اندازه که ویران می کنیم ٬ نمی سازیم

  همان اندازه که کهنه می کنیم ٬ تازگی نمی بخشیم

 همان اندازه که دور می شویم ٬ باز نمی گردیم

 همان اندازه که آلوده می کنیم ٬ پاک نمی کنیم

 مشکل ما این است که از همه ی رویاهای خوشِ آغاز دور می شویم

خداوند گفت ...

  خداوند گفت: دیگر پیامبری نخواهم فرستاد، ازآن گونه که شما انتظار دارید، اما جهان هرگز بی پیامبر نخواهد ماند و آن گاه پرنده ای را به رسالت مبعوث کرد. پرنده آوازی خواند که در هر نغمه اش خدا بود، عده ای به او گرویدند و ایمان آوردند.

و خدا گفت اگر بدانید، حتی با آواز پرنده ای می توان رستگار شد.

  خداوند رسولی از آسمان فرستاد، باران، نام او بود. آنگاه که باران، باریدن گرفت، آنان که اشک را می شناختند، رسالت او را دریافتند، پس بی درنگ توبه کردند و روحشان را زیر بارش بی دریغ خدا شستند.

خدا گفت: اگر بدانید، با رسول باران هم می توان به پاکی رسید.

  خداوند پیغام بر باد را فرستاد، تا روزی بیم دهد و روزی بشارت. روزی توفان شد و روزی نسیم، و آنان که پیام او را فهمیدند، روزی در خوف و روزی در رجا زیستند.

خدت گفت: آن که خبر باد را می فهمد، قلبش در بیم و امید می لرزد و قلب مومن این چنین است.

  خدا گلی را از خاک برانگیخت، تا معاد را معنا کند، و گل چنان از رستاخیز گفت که از آن پس هر مومنی که گلی را دید، رستاخیز را به یاد آورد.

خدا گفت: اگر بفهمید، با گلی قیامت خواهد شد.

  خدا یکی از هزار نامش را به دریا گفت.دریا بی درنگ قیام کرد و سپس چنان به سجده افتاد که هیچ از هزار موج او باقی نماند، مردم تماشا می کردند، عده ای پیام دریا را دریافت دانستند، پس قیام کردند و چنان به سجده افتادند که هیچ از آنها باقی نماند.

خدا گفت: آن که به پیامبر آب ما اقتدا کند، به بهشت خواهد رفت.

  و به یاد دارم که فرشته ای به من گفت: جهان آکنده از فرستاده و پیامبر و مرسل است، اما همیشه کافری هست تا باران را انکار کند و با گل بجنگد، یا پرنده را دروغگو بخواند و باد را مجنون و دریا را ساحر.  

                                                                                    «عرفان نظر اهاری»    

  عظمت در یکنواختیِ حرکت نیست ٬

    در تداوم حرکت است

      در باقی ماندنِ میل به حرکت

        در ایمان به حرکت

                               و بازگشت به حرکت

این ما هستیم که باید به سراغ حوادث ناب و زیبا برویم

هیچ قله ای خود را به زیر پای هیچ کوهنوردی نمی کشاند

 بسیاری از راه ها را پیاده باید رفت ...

 سوارگان هرگز آنچه را که باید ببینند ٬ نمی بینند

 آرزوهایت را یاد داشت کن

 و بنویس لحظه لحظه های عمرت را

 خدا یادش نمی رود

 اما تو ...

 آری ٬ اما تو یادت می رود ...

 آنچه را که امروز داری

 آرزوی دیروزت بود

  تا چند می شود

  از آسمان برید ٬ افق را ...

  از ساقه ٬ برگ را ...

  از قلب ٬ عشق را ...

  از دل ٬ امید را ...

  رو تنم زخمه ٬ ولی...

  نه زخمه تبر

  رو تنم زخمه ٬ ولی...

  نه زخمه تیشه

  و نه زخمه تیر

  رو تنم زخمه...

  زخمه جنگه نابرابر با دست بی رحمه زمونه

  زخمه پیکاره نا برابر با تقدیر و سرنوشت

  زخمه جنگه بی رحمونه ی قدرت با عدالت

  زخمه مرگه انسانی که تو اون دوردست ها بی صدا می میره

  زخمه از دست دادنه عزیزانم ٬ توی کوچه پس کوچه های این شبه سیاه

  زخمه درده این فرهادکش ها

  و زخمه ....                                                «بوی باران(احمد) »

 مرده ام در کوچه های بی کسی

                                         سنگ قبرم را نمی سازد کسی

 سوختم  خاکسترم  را  باد  برد

                                        بهترین  یارم  مرا  از  یاد  برد

                                این پیکار است که نامش را زندگی گذاشته اند

          لازمه ی آن:          

آن دوردست ها...

آوایی بی صدا ، لرزه بر تمام وجودم می اندازد

آوایی که در سیاهی و خفگان شب

                                         از ترس و تشویش به خوابی عمیق فرو می رود

آن دوردست ها آوایی بی صدا ، با ایما و اشاره ، مرگ را

                                                                   به سوی خود روانه می بیند

بی سرانجام ، ندارد حتی امیدی که بگوید دردش را

                                                          درد دیدن و باور نکردن

آری...آن دور دست ها آوایی ما را می خواند...

                                                         آوای عاشقی که بی رحمانه  می میرد

و چه عاشقانه می رفت دل عاشق

 

ما چون ز دری پای کشیدیم ، کشیدیم

         امید ز هر کس که بریدیم ، بریدیم

دل که پرنده نیست چو برخواست نشیند

        از گوشه ی بامی که پریدیم ، پریدیم

  گلدان

  تابوت کوچکی ست

  که رویای بزرگ شدن را از درخت می گیرد

  نه چون درخت

  اسیر در خاک

  اندیشه ام را خواهم کشت

  در ذهن کوچه ام که

  کودکانش پاک در خاک بزرگ خواهند شد

  شاید

  آغاز یک درخت باشد

  روزی که گلدان ها

  به مرگ محکوم می شوند!!!

  بند بند جسم من

       شعله سوزانی ست

            که تن پاک تو را در تب آغوش خویش

                  تا برافروختگی.... نه

                          تا خودسوختگی خواهد برد

                                   فصل های عشق من

                            بهار سنگینی ست

                   که غم تلخ غروبِ فصل پاییز تو را

           تا ابد بر سر یک شاخه  سرسبز

   گره خواهد زد....

  در دادگاه عشق ،

  سوگندم قلبم بود و وکیلم دلم و حضار ،

  جمعی از عاشقان و دلسوختگان.

  قاضی نامم را بلند خواند و گناهم را

  دوست داشتن تو اعلام کرد و سپس محکوم شدم به

  تنهایی  و مرگ.

  کنار چوبه ی دار از من خواستند تا آخرین

  خواسته ام را بگویم و من گفتم که

  به تو بگویند:   

                " دوستت دارم برای همیشه "

                              هر چه باشی نازنین ، ایام خارت می کند

            هر چه باشی شیردل ، دنیا شکارت می کند

                                                            هر چه  باشی  خندان  میان  دیگران

                             عاقبت دست طبیعت ، بی رحمانه اشکبارت می کند

می روم... اما نمی پرسم  ز خویش

  ره کجا...

    منزل کجا...

      مقصود چیست...

         بوسه می بخشم ولی خود غافلم

            کین دل دیوانه را معبود کیست.........

جاده بی انتهاست  می دانم

مرگ هم سهم ماست ، می دانم

قسمت چشم های بارانی

گریه ای بی صداست ، می دانم

استادم با نگاه خود می گفت:

زندگی اشتباه است ، می دانم

یک نفر بی بهانه می گرید

در دلش جای پا است ، می دانم

یک نفر بی گناه می میرد

آه....او آشنا است ، می دانم

همسفر فکر رفتن ، اما دل

در غم جاده هاست ، می دانم

می سپارم تو را به آیینه

آیینه ای که بی ریاست ، می دانم

دردها بی سوال می ایند

به جرم نکرده می سوزیم ، میدانم

زندگی بی وفاست می دانم

زندگی بی وفاست ، می دانم

چند صباحی ست که گم شده ام در کوچه های خیال

و فکر می کنم به آمدنت

به ان روزی که غرق شکوفه ها می شوم

و به تمام خوبی ها پیوند می خورم

وقتی بیایی  زاده می شوم در بهار

و نفس هایم عطر گل های خیالت را خواهد گرفت

نمی دانم ان لحظه را چگونه وصف کنم

من منتظرم..........عاشقانه منتظرم

و هستی ام را با تو باور می کنم

طلوع کن از پشت خیال ها و خاطره ها...

                                                                              آری ، آری

                                                                                               زندگی زیباست ، زندگی آتش گهی

                                                    دیرینه پابرجاست ، گر بیفروزیش

                             شعله اش در هر کران پیداست

                                                            ورنه خاموش است و خاموشی

                                                                                                                            گناه ماست